Wersja do druku
Nigdy nie byłaś na wykładzie ale odczucia typowego studenta na typowym wykładzie opisałaś bardzo trafnie ;d Po poście Edy spodziewałem się zaskakującej końcówki, ale i tak otworzyłem szeroko oczy ( O.O )
Narracja jak zwykle bardzo sprawnie przeprowadzona, lekko się czyta. "Pish wiencej"
W teatrze
Pewnym krokiem zeszła ze sceny i ruszyła w stronę charakteryzatorni. W mgnieniu oka zdjęła z siebie krwistoczerwoną sukienkę, sięgnęła po jeansy oraz jasną bluzkę i włożyła je, nie oglądając się nawet na innych znajdujących się tam aktorów. Nie tak to miało wyglądać. Prawda, chciała grać, ale chciała też być częścią tego teatru. A jest... nikim. Ewentualnie czymś bez duszy. Przyszła tylko po to, żeby zrobić swoje i wyjść. Nie chcą jej, chcą tylko umiejętności i porządnej gry. Nie interesuje ich nic więcej. Ani to, jaka jest, ani to, co lubi. Może dlatego ma już dość? Może dlatego straciła zaufanie i szacunek do innych ludzi?
Gra towarzyszyła jej od zawsze. Dosłownie. Choć nie zawsze na scenie, bardzo często odgrywała coś już od najmłodszych lat. Zamykała się w sobie. Tylko ona znała prawdę o tym, co ma w sercu, a nawet jej wszystko zaczynało się już mieszać. Sama nie wiedziała, kogo kocha, a kogo nienawidzi. Czy umie wybaczyć, czy może ten, kto zawinił już nigdy przebaczenia nie dostanie. Ale nie chciała, by inni wiedzieli, że się gubi. Wolała, żeby wszyscy myśleli, że jest idealnie. Przynajmniej nie będą się czepiać i nieudolnie próbować jej pomóc.
Nauczyła się tego w domu. Tego pozerstwa, udawania. Po co powiedzieć sobie, że się nie dogadujemy, że coś jest chyba nie tak, że nie lubimy tego a tego w zachowaniu drugiego, po co? Przecież dużo lepiej jest udawać, że wszystko jest okej pomimo tego, że nikt tutaj niczego o reszcie nie wie.
Nigdy nie miała przyjaciółki. Ale takiej prawdziwej. Bo taka sztuczna kiedyś się do niej przyplątała i już nie chce odczepić. Szczerze mówiąc, Magda wolałaby, żeby dała sobie już z tym wszystkim spokój. Miała jej zdecydowanie dość. W niczym nie pomaga, a czasami jeszcze człowieka dobije. Naprawdę. A głupia, głupiutka Madzia nie ma sił, by powiedzieć jej w twarz, że to koniec. I dalej musi się męczyć, cóż...
To nie tak, żeby Magda była ponurakiem, jakich mało. Nie, wręcz przeciwnie! Uśmiech z jej twarzy najchętniej by nie znikał, ale że tak się nie da, więc poprosiła go, by został z nią co najmniej w sześćdziesięciu procentach życia. Po prostu nie umiała ujawnić przy innych drzemiącego w niej szaleństwa. Gdy była sama - nie było problemu. Stała przed lustrem, wymyślając sobie najdziwniejsze fryzury świata, skakała (a niekiedy nawet śpiewała) w drodze do domu, kiedy nikt jej nie widział, tańczyła, zamykając się w swoim pokoju, najgłupsze rzeczy, jakie kiedykolwiek widział człowiek.
Wszędzie jej było pełno. I to dosłownie. Trudno było znaleźć coś, w co nie była zaangażowana. Największym problemem było dla niej po prostu pokazanie światu, że naprawdę umie i lubi postępować szalenie, niesamowita nieśmiałość, szczególnie wśród nowo poznanych ludzi. Przez to zawsze była z boku. Nie umiała się przełamać. Nienawidziła tego w sobie.
Największą pociechę od zawsze przynosiło jej śpiewanie i czytanie. Przenosiła się wtedy do swojego własnego świata. Do świata, w którym było jej lepiej. Gdzie nie miała zmartwień, a wszystko było proste, jasne i po prostu takie... niebolesne.
Magda wyciągnęła rękę i dość szybko złapała taksówkę. Pogoda była koszmarna, odpowiadała jej nastrojowi. Nie podobało jej się to. Wolała, aby zdarzyło się coś, co zmusiłoby ją do popatrzenia na swoje życie w innym świetle. Ale chyba jednak dziś tego nie dostanie. Będzie musiała poradzić sobie sama.
To chyba takie trochę inne niż pozostałe miniaturki, ale nie przekracza strony A4, więc także ląduje tutaj. Mam nadzieję, że się choć troszkę podobało. :)
Genialne. Ze smakiem, wyważone i tekst tak spokojnie plynie jak sie go czyta. Gratki :)
Jej, mój pierwszy post, mam nadzieję, że wszystko robię dobrze i nie trzeba było się nigdzie najpierw przywitać (szukałam takiego działu i punktu w regulaminie, a nie znalazłam; mam nadzieję, że to nie moja ślepota, a faktycznie takie coś nie istnieje...).
PowtórzenieCytuj:
Gra to coś, co towarzyszyło jej od zawsze. Dosłownie. Choć nie zawsze na scenie, bardzo często odgrywała coś już od najmłodszych lat
Według mnie niezbyt udane to zdanie. Znała więc prawdę czy jej się mieszało? ;)Cytuj:
Tylko ona znała prawdę o tym, co ma w sercu, a nawet jej wszystko zaczynało się już mieszać
Powtórzenie.Cytuj:
Ale nie chciała, by inni wiedzieli, że się gubi. Wolała, by wszyscy myśleli, że jest idealnie
Pozerstwo i udawanie to to samo.Cytuj:
Tego pozerstwa i udawania
Za blisko.Cytuj:
Tego pozerstwa i udawania. Po co powiedzieć sobie, że się nie dogadujemy, że coś jest chyba nie tak, że nie lubimy tego a tego w zachowaniu drugiego, po co? Przecież dużo lepiej jest udawać, że wszystko jest okej
Za blisko.Cytuj:
Miała jej zdecydowanie dość. Nie dosyć, że nie pomaga, to jeszcze dobija
W sensie, że te wymienione wyżej rzeczy, to te najgłupsze, jakie kiedykolwiek człowiek widział? Faktycznie, bardzo ta Magda szalona...Cytuj:
Stała przed lustrem, wymyślając sobie najdziwniejsze fryzury świata, skakała (a niekiedy nawet śpiewała) w drodze do domu, kiedy nikt jej nie
widział, tańczyła, zamykając się w swoim pokoju, najgłupsze rzeczy, jakie kiedykolwiek widział człowiek
To, że się bardzo zmieniła, to akurat zbędna informacja, bo niczego do tekstu nie wnosi, co najwyżej chaos.Cytuj:
Nigdy nie miała przyjaciółki. Ale takiej prawdziwej. Bo taka sztuczna kiedyś się do niej przyplątała i już nie chce odczepić. A zmieniła się w
przeciągu tych kilku lat bardzo.
A czytając tę końcówkę, jestem przekonana, że dalej była w takim kiepskim nastroju...Cytuj:
Pogoda była koszmarna. Odpowiadała jej nastrojowi sprzed kilku minut. Nie podobało jej się to. Wolała, aby zdarzyło się coś, co zmusiłoby ją do popatrzenia na swoje życie w innym świetle. Ale chyba jednak dziś tego nie dostanie. Będzie musiała poradzić sobie sama.
Po przeczytaniu pierwszego akapitu myślałam, że będzie to coś ciekawego i składnego, o niespełnionej aktorce, jej przemyśleniach, trochę psychologii itd.
A wyszło ci trochę chaotycznie. Wydaje mi się, że chciałaś poruszyć zbyt wiele aspektów, używając niewielu słów, w dodatku pisząc zbyt ogólnie.
W dodatku, jak na opowiadanie, trochę mało literacko, to chyba najbardziej mi przeszkadzało. Ale młoda jesteś, jeszcze się wyrobisz ;)
No i wielokropek ma trzy kropki, nie cztery ;)
O, pierwszy post u mnie, bardzo mi miło. :)
To teraz spróbuj tak: tańczyła, zamykając się w swoim pokoju, najgłupsze rzeczy, jakie kiedykolwiek widział człowiek.Cytuj:
W sensie, że te wymienione wyżej rzeczy, to te najgłupsze, jakie kiedykolwiek człowiek widział? Faktycznie, bardzo ta Magda szalona...Cytuj:
Stała przed lustrem, wymyślając sobie najdziwniejsze fryzury świata, skakała (a niekiedy nawet śpiewała) w drodze do domu, kiedy nikt jej nie
widział, tańczyła, zamykając się w swoim pokoju, najgłupsze rzeczy, jakie kiedykolwiek widział człowiek
Dzięki za błędy. Starałam się poprawić, może jest już lepiej.
Cóż, mam nadzieję, że kiedy następnym razem tu wpadniesz (o ile w ogóle będziesz chciała) znajdziesz coś bardziej dopracowanego, co choć trochę Ci się spodoba. :)
Strzał!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Raz, dwa...
Jeszcze tylko kilka osób, już tak blisko...
… trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Raz, dwa...
Tutaj nic dobrego... tak, to koniec.
… trzy, cztery...
Maryś! Co z moją Marysieńką?!
… pięć!
Strzał!
O, jak bezlitośnie muszą się z nimi obchodzić. Nie wracają. To kolejka na nic dobrego.
Raz, dwa...
To tak oczywiste, a pomimo tego tak trudno to powiedzieć.
… trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Włączyli jakieś maszyny, nic tu prawie nie słychać, co oni z nimi robią?!
Raz, dwa...
Olekiewicz, „o”, więc „s” tak już niedługo.
… trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Raz...
To ostatnie notatki. Na razie czy na zawsze? Boję się odpowiedzi.
… dwa...
Mam nadzieję, że Oleńka choć zdrowa. Boże! Co z nimi będzie? Miej je w opiece. Ale ja... nie wiem nawet czy żyją. Boże, to takie ciężkie!
… trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Raz, dwa...
Jak to wygląda? Czy to boli? Cela pustoszeje. Jeszcze ja i dwóch innych mężczyzn. Nikt nie pokazuje, że się boi. Ale nie tylko mnie dręczą takie myśli. Wszyscy siedzą w skupieniu, jest tak cicho... Maryś, tak chciałbym wrócić!
… trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Przyszli po Romańskiego. Boże, Ty już tak niedaleko!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Strzał!
Tempo mają tak szybkie, teraz ja. Został tylko Zgubiński. Ułamek sekundy na pożegnanie. Kto wie, czy się jeszcze kiedyś spotkamy. Kto wie, czy spotkamy jeszcze kogokolwiek innego niż wszechobecni tu Rosjanie.
Prowadzili go wąskim i ciasnym korytarzem. Narzucili tak szybki krok. Spieszyli się. Szybka wymiana zdań z jakimś innym Ruskiem, szybkie wyjście na zewnątrz, szybkim krokiem do lasu. Szybko, szybko! Byle jak najwcześniej, byle jak najwięcej. Popychali, szturchali, niech się pospieszy wreszcie! Tak, piękny oficer, co marszu porządnego odprawić nie umie!
Szybko! W stronę lasku. Tam ciemno, a w okolicy szum maszyn tylko słychać. Och, jak tam głośno! Nic to, nic dobrego. Raz, dwa... Kolejne kroki okupione kolejnymi sekundami wyczekiwania i niepewności.
Dziś mi przyjdzie umrzeć, tak bez pożegnania. Wybacz Marysieńko, wybacz mi, kochanie!
… trzy, cztery...
Weszli w ciemny lasek, już wie, co go czeka. Już jest tego pewien.
… pięć!
Strzał!
W tył głowy, ciało do dołu. Okrucieństwo bezgraniczne. Bezosobowość. Nic, nic nie ważne. Dalej, dalej!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć...
Strzał!
Raz, dwa, trzy...
I w kółko ten schemat „raz, dwa, trzy (…), pięć, śmierć!”
I jeszcze raz: raz, dwa, trzy...
I znowu...
I nie widzą nic. Ich oczy umarły razem z trzecim trupem.
Okej, ja nie wiem, co o tym myśleć. Tak jakoś wyszło. Zbyt długie stanie ze sztandarem chyba nie wpływa za normalnie na moją pomysłowość. Możecie mi powiedzieć, co z tym fantem zrobić, bo nie mam pojęcia jak to wygląda z perspektywy kogoś, kto nie jest mną. Mnie podoba się ostatnie zdanie chyba.
A, zapomniałabym, żeby nie było: te powyższe warunki i to, jak cały ten proces wyglądał to tylko moje wyobrażenie, nic zawartego w jakiś aktach czy coś.
Edit
Jasne, Eda, bardzo chętnie, tylko najpierw musiałabym coś napisać, a w pisaniu czegoś dłuższego niż 3 strony w wordzie to ja nie jestem zbyt wyćwiczona niestety. :/A tak w ogóle to dziękuję, tak mi się miło zrobiło po tym komentarzu. <3
Rety. Jakie to krzepiące, jak ktoś tak młody jak Ty, daje się poznać z kilku dobrych stron, z opowiadania, z miniatury, a teraz ze zlepku mikronarracji z miniaturką. Bardzo dobry tekst, wszystko mi się podoba, a najbardziej podoba mi się:
w tym zdaniu jest wszystko.Cytuj:
I w kółko ten schemat „raz, dwa, trzy (…), pięć, śmierć!”
świetny dojrzały tekst, który mógłby być wykorzystany w czymś większym. Jak będziesz miała więcej czasu na pisanie, daj znać, podeślę Ci kilka linków do konkursów wydawnictw, gdzie nagrody od 3 tysięcy się zaczynają, po wydanie powieści ;) często nie ma narzuconych tematów
Wygląd? Smukła, wysportowana, zwinna. Wysoka, brązowooka i czarnowłosa. Nos zadarty, ale nie za dużo, tak w sam raz, by dodać dziewczynie trochę uroku. Policzki wiecznie zaróżowione, broda wysunięta do przodu. Rzęsy długie i grube, brwi wygięte w perfekcyjnych łukach. Usta pełne, ozdobione delikatnym błyszczykiem. Włosy proste, najczęściej rozpuszczone, czasem tylko spięte w kucyk.
Była idealna w swej niedoskonałości. Każda najdrobniejsza wada była jak najszybciej maskowana, tak, by nikt jej nie dojrzał. Nawet najmniejszego mikro defektu.
Charakter? Złośnica, zadufana wsobie. Miła, ale bardzo często tylko z interesu. Uśmiechnięta, gdy widziała osoby, na których opinii jej zależało lub czyjeś upokorzenie. Świadoma własnych pragnień, wolna i niezależna. Uparta i konsekwentna, wytrwale dążąca do zrealizowania własnych celów. Jakiekolwiek by one nie były. Egoistyczna i mało empatyczna, ale wrażliwa na własną krzywdę. Kochająca, lecz… zwykle nieszczerze.
Hobby i pasje? Wiele, to zdolna dziewczyna. Śpiewa, gra na flecie, gitarze, keyboardzie, maluje, biega, pisze. Ale wszystko tylko po trochu. W nic chyba nie angażuje się całą sobą. Lecz najbardziej magiczne jest to, że do czego by pierwszy raz nie usiadła, od razu jej się udaje. Przynajmniej ona tak mówi. A skoro tak mówi, pewnie tak ma być. W końcu ona nie kłamie, prawda?
Ulubione sporty? Indywidualne oczywiście. Jeżeli ma wygrywać, woli wygrywać sama.
Kolekcjonuje? Wspomnienia oosobach, którym zepsuła życie. Które zrównała z błotem. Ma ich już dosyć sporo.
Wykształcenie? Po co jej ono? Rzuciła szkołę po dziesięciu latach bezustannej udręki. Obydwie strony odetchnęły z ulgą.
Siedziała na krześle, spisując najważniejsze informacje na jej temat. Utrwalała każdy najmniejszy nawet pomysł. Wszystko. Kiedy skończyła, jeszcze raz przejrzała swoje notatki. Jeszcze i jeszcze. Nie, to tak nie może być. Skreśliła część, prawie całość. Przeczytała ponownie. Potem znów, znów. Złożyła kartkę na pół. Ze złością zmięła papier w kulkę i wyrzuciła go do kosza.
Dawno nic w dawnym stylu nie było... Trzeba to zmienić. W następnym miesiącu biorę się tylko za straszne (albo strasznie zaskakujące) rzeczy. ;)
świetne, ja zawsze jestem pod wrażeniem Twoich opisów ludzi, nie umiem czegoś takiego, męczę się z tym niemożebnie, więc zachwyt goni zachwyt. U Ciebie to takie naturalne, że nie czuć żadnych zgrzytów, ani powtórzeń. Zazdroszczę ;)
Naprawdę, Eda? Zawsze myślałam, że opisywanie ludzi nie jest moją dobrą stroną, więc dziękuję za komentarz i podniesienie na duchu poczwórnie. xD
Jej., ale mi teraz dodałaś otuchy, bo myślałam, że z ludźmi to u mnie właśnie najgorzej. ^^
Jak ktoś szuka krwi, to niech ucieka, bo dziś jej nie będzie. Tak jakby. ;)
Z Marceliną.
- Tu jest wciąż zbyt kolorowo! - krzyknęła zniecierpliwiona królowa. - Szybko, przynieście więcej białej farby!
Proces malowania pałacu trwał już zdecydowanie zbyt długo. Jak i ostatnio. Od kilku minut królowa miała wielką ochotę po prostu ściąć tych marudnych malarzy i zatrudnić innych. Jedynym ich szczęściem i ratunkiem były zbliżające się święta. Co roku o tej porze władczyni łagodniała i, jak nakazywała tradycja ustanowiona zeszłej zimy, przez okrągłe siedemdziesiąt dwie godziny nie skazywała nikogo na karę śmierci. Ten ogromny gest miłosierdzia choć na chwilę uwalniał poddanych od troski o obecny humor Jej Królewskiej Mości.
- Szybciej, szybciej! Nie zapominajcie, że ogrodowe róże są wciąż jeszcze niepomalowane! No, szybciutko! Ktoś musi chyba poobrywać liście z krzaków i drzew. A jeśli się nie pospieszycie, zostaniecie po godzinach i będziecie to robić właśnie wy! - Karciani pracownicy wymienili tylko krótkie, niezadowolone spojrzenia, westchnęli i wzięli się do pracy ze zdwojoną prędkością. W istocie zadanie nie było znowu wcale takie ciężkie. Wystarczyło wylewać na ścianę odpowiednie ilości farby, nie przejmując się niczym innym - podłoga i wszystkie meble i tak same się czyściły.
Okrutna królowa prychnęła, pokręciła swoją ogromną głową, wstała i, ciągnąc za sobą bardzo długi tren swej białej, zimowej sukni, wyszła z wielkiej sali balowej.
Właśnie w tym momencie zaczęła się najbardziej pożądana przez malarzy część pracy. Pewnie pomyśleliście, że chodzi o przerwę? Cóż, co prawda to normalne, ale akurat nie w tym przypadku. Wyobraźcie sobie, że w tej chwili zaczęli nagle zamiast ścian ochlapywać siebie nawzajem. “Wesołych Świąt!” - to wołanie w jednej chwili wypełniło całą ogromną salę. Karciane ludki uwielbiały święta Bożego Narodzenia. To jedyny dzień w roku, w którym mogli się bawić i wygłupiać (byle tylko nie na oczach królowej!), nie ryzykując utraty głowy.
Farba była dosłownie wszędzie. Każda część papierowego ciała wyglądała jak po przejściu białej powodzi. Nawet niektóre znaczki na kartach zostały zakryte. Białe kleksy pokrywały teraz ściany pałacu. W tej przyjemnej atmosferze praca mijała bardzo szybko. Nawet nie spostrzegli, gdy wybiła godzina nadejścia królowej. Na szczęście wszystko było już wtedy gotowe. Jak zawsze zdążyli na ostatnią chwilę.
Gdy ostatnie rusztowanie zostało usunięte, rozpoczęły się przygotowania na wielki bal. W całym pałacu czuć było piękne zapachy przygotowywanych przez znikające koty potraw. Dwanaście różnych dań zostało starannie ułożonych na długim, przykrytym obrusem stole. Na środku, pomiędzy nimi, ułożono talerz z wielkim stosem białych opłatków.
Nagle w całym królestwie usłyszeć można było donośny dźwięk gongu. Z najdalszych krańców państwa zaczęli nadbiegać uśmiechnięci, szczęśliwi obywatele. Powstała ogromna wrzawa, każdy próbował dostać się jak najbliżej królowej, która dziś miała być tak ciepła i dobroduszna jak nigdy. W końcu na święta wszyscy się zmieniają.
Przepraszam, ale nigdy nie byłam dobra w ustawianiu tutaj akapitów...
To już? ;p Ciężko trochę ocenić, bo opowiadanie wygląda trochę na ucięte w połowie. A szkoda, bo pomysł miałaś ciekawy i zapowiadało się na coś bardzo fajnego. Może spróbuj coś jeszcze napisać o tych "karcianych ludkach" ;)
Fabułę trudno mi ocenić, bo za wiele jej nie ma, ale za to jest baaardzo przyjemnie i bajkowo, gdybym otworzył jakąś książkę (może jakąś kontynuację "Alicji..." C;) i przeczytał taki fragment, uznałbym, że bardzo tam pasuje.
Dziękuję bardzo. Faktycznie, trochę to takie ucięte, bo i pisane 'na szybko', byle coś oddać do gazetki. Tak, wiem, takich rzeczy się nie oddaje do gazetki, ale skoro kazali nam już coś napisać, nie miałyśmy innego pomysłu, a gazetki i tak nikt nie czyta... :p
Ogólnie oprócz tego, że fakt faktem skończyło się zbyt szybko to jestem z tego dość zadowolona, ale nie mam ochoty już nic w związku z tym więcej pisać, przepraszam Aureos, wiem że powinnam, ale zwyczajnie nie mam ochoty. Wolę zabrać się za coś nowego. ;)
I jeszcze raz dziękuję za opinię.
Cień
Nim delikatnie odwróciła świeczkę w dłoni. Zanurzyła palec z ciepłym wosku i zaczęła się bawić zastygającą powoli parafiną. Budowała z niej najróżniejsze kształty. Od zawsze to lubiła. Czuła na sobie wygasające powoli ciepło tego tak naprawdę bezużytecznego już bez knota skrawka niczego, a przyjemny dreszcz przechodził po plecach, przekazując jej jakąś energię, którą nie do końca pojmowała.
W całym pomieszczeniu panował prawie absolutny mrok. Rozjaśniał go tylko nikły płomyk świeczki, stojącej posłusznie na stoliku. Nim wpatrywała się w niego uparcie już od kilku minut, nie patrząc nawet na to, co robi z trzymanym w ręce woskiem. Gdy w końcu przeniosła wzrok na dłoń, leżał na niej bezwładnie kształt przypominający motyla, czarnego motyla, jakiego widziała ostatnio na okładce pewnej książki. Nie pamiętała już jej tytułu, ale pomimo tego musiała ją znaleźć. Delikatnie wsunęła zastygniętą parafinę do kieszeni bluzy. Już niedługo się tym zajmie.
Rozejrzała się po pokoju. Przy zasłoniętym ciężkimi firanami oknie ustawiono fortepian. I to chyba już dość dawno, bo pokrywała go bardzo gruba warstwa kurzu. Jak wszystko w tym domu zresztą. Dobrze, że nie musi tutaj sprzątać. Chyba poddałaby się bez walki. Nawet stół i krzesła były tak zakurzone, że nie dało się na nich usiąść, przed wytarciem ich, nie ryzykując ubrudzenia się w całości. Oprócz tych kilku prostych mebli i pięknego mimo swej starości, a może właśnie dzięki niej, instrumentu, nie było w pokoju nic, mimo, iż był dość duży.
Chociaż może nie do końca nic. Na fortepianie stały przecież świeczki. Bardzo dużo świeczek. Może kiedyś ktoś znał ich przeznaczenie, ale dziś, w dobie elektroniki coraz szybciej wychodziły z użycia i mało gdzie można je było kupić. A w takiej ilości? W takiej ilości już w ogóle. A jednak tutaj były. Były i jakby na nią czekały. Co prawda widziała je już wcześniej, ale teraz ich ilość sprawiła na niej jeszcze większe wrażenie. Wskazała palcem na pierwszą z brzegu i zamknęła oczy. Gdy je otworzyła, świeczka paliła się. Uśmiechnęła się, opuściła rękę i jeszcze raz mocno zacisnęła powieki. Tym razem, gdy znów spojrzała na fortepian, pomieszczenie rozświetlał już snop światła płynący ze wszystkich umieszczonych na nim ogarków. Mruknęła z zadowoleniem i już miała wyjść z pokoju, gdy nagle zauważyła poruszający się po ścianie cień. Instynktownie odwróciła się, by sprawdzić, kto za nią stoi, jednak nikogo tam nie było. Szybkim ruchem ręki zgarnęła ze stołu świeczkę, którą wcześniej się bawiła i rozejrzała się po pokoju. Naprawdę nikogo tam nie było. Nie miało prawa być. A mimo to widziała cień, który nie należał ani do niej, ani do niczego, co znajdowałoby się w tym pomieszczeniu. Ten cień żył własnym życiem. Teraz już nawet się nie skradał. W żaden sposób nie krył tego, że zmierza w jej kierunku. Nim nie miała najmniejszego pojęcia, co powinna w takiej sytuacji zrobić, ale stwierdziła, że najlepszą opcją będzie po prostu się wycofać. Wybiegła z pokoju, wciąż oglądając się za siebie. I wtedy stało się coś jeszcze bardziej dziwnego.
Nie wiedziała, jak to możliwe, ale w tej chwili zobaczyła, że cień wyszedł jakimś cudownym sposobem ze ściany, stanął przy fortepianie i zaczął zrzucać na podłogę zapalone świeczki. Jedną z nich nawet podpalił zasłonę. Nim w zdumieniu przystanęła na chwilkę i minęło dobre kilkanaście sekund, zanim zorientowała się, że miała przecież uciekać. Szybko ruszyła w stronę wyjścia. Chciała to ugasić, sprawić, by pożar nie strawił domu, fortepianu, świeczek, ale wiedziała, że nie ma na to czasu. Cień deptał jej po piętach.
Jak na wędrówkę po nieznanym domu z jedną tylko świeczką, która miała oświetlać jej drogę powrotną, radziła sobie dość dobrze. Mimo tego gdy dopadła drzwi wejściowych, cień już tam był. Choć teraz już sama nie wiedziała, czy faktycznie można to coś nazwać cieniem. Ze ścianą pożegnał się póki co już chyba na amen, podszedł do Nim i wsadził rękę do jej kieszeni. Co prawda dziewczyna była zaskoczona, ale nie zapominała o samoobronie. Na niewiele się ona jednak zdała, bo ręka nastolatki dosłownie przeszywała cień, nie wyrządzając mu żadnej szkody. Nie mogła nawet wyrwać temu stworzeniu kawałka wosku, który wyciągnął z kieszeni jej bluzy, bo zaraz gdy to zrobił, zniknął. Nie było go. Dziewczyna nie wierzyła własnym oczom. Musiała dopiero poczuć smród palonego materiału i przeszukać kieszeń kilka razy, żeby uwierzyć, że to wszystko wcale się jej nie przyśniło.
Z trwogą w oczach szarpnęła drzwi i wydostała się do ciemnego, pustego, zaniedbanego ogrodu.
Edit
Święta prawda, nie zauważyłam tego, dziękuję bardzo. No i ogólnie dziękuję za całokształt wypowiedzi. :D
Nie radzę sobie i w tym rzecz. Ale kiedyś się zawezmę i jak już to napiszę, na pewno Ci pokażę. O ile będzie dość dobre. :p
Nie rozczarowujesz :D Przyczepiłbym się jednak do jednego fragmentu:
Moim zdaniem brzmi to średnio, zwłaszcza, że po tym jak zaczynamy, to nie rozwijamy tego ani nie kończymy :P Nie lepiej byłoby "chociaż należałoby wspomnieć o tym, że.."?Cytuj:
Mossi napisał
Poza tym, skoro nie wierzyła w ogóle to, co widzi, dlaczego się tym aż tak przejęła? I dlaczego dziewczynka o zdolnościach paranormalnych (zapalanie świec siłą woli) miałaby nie wierzyć w coś takiego?
Ale to takie zwykłe czepialstwo, poza tym bardzo mi się podoba i kojarzy (tak jak i poprzednie) z baśniowymi klimatami. Bardzo chętnie zobaczyłbym jak radzisz sobie z jakimiś dłuższymi formami, są na to szanse?
Moim zdaniem jednak nieco rozczarowujesz ;(
Miniatura w trakcie czytania robi duże nadzieje, szczególnie gdy akcja zaczyna się rozkręcać i pojawia się Cień. Ciekawym motywem jest też nutka fantastyki w postaci specjalnych umiejętności bohaterki. Pierwsze 3-4 akapity dość umiejętnie tworzą dość tajemniczą atmosferę. Niestety zakończenie rozwiewa wątpliwości i pokazuje, że tak naprawdę brak w tym dobrego pomysłu który ma początek i koniec, jakiegokolwiek przesłania, ogólnie dość miałka treść. Ciężko doszukać się chociaż kilku zdań które pozwoliłyby jakoś lepiej zwizualizować sobie bohaterkę i nieco pogłębić jej postać. Sam styl jest OK, żadne błędy mi się w oczy nie rzuciły
Czekam dalej bo wierzę, że może być lepiej :)
3,5/10